પહેલું સુખ તે...

'પહેલું સુખ તે મૂંગી      નાર ... !'

આપણા ગુજરાતી સાહિત્યના સુપ્રસિદ્ધ હાસ્યલેખક, બલ્કે હાસ્ય ગુરૂ વિનોદ ભટ્ટ, ઘણી વખત આ વાત કહેતા.  અરે, તેમણે તો એક પુસ્તક પણ લખ્યું છે, *પહેલું સુખ તે મૂંગી નાર ... !*

પરંતુ તેમની આ વાત હું નથી માનતો, કદાચ તેઓ પોતે પણ નહીં માનતા હોય. (જો માનતા હોય તો બબ્બે લગ્ન  કરે ?) હું તો માનું છું કે, 'પહેલુ સુખ તે જાતે નર્યા.' તેથી હું મારા ફેમિલી ડોક્ટરની નિયમિત મુલાકાત લઉં છું,  રૂટિન ચેકઅપ કરાવું છું, અને છેલ્લે પૂછું છું, *ડોક્ટર સાહેબ, કશી તકલીફ તો નથી ને ?*

ડોક્ટરે તો કહ્યું કે *તમને કોઈ તકલીફ નથી...* પરંતુ મારી તકલીફ તો દવાખાનાની બહાર હાજર જ હતી, મારા  પરમમિત્ર લાલાના રૂપમાં ! મને જોતા જ તેણે પૂછ્યું,

કાં ભરત, દવાખાને ? તબિયત તો બરબારને ?

મારી તબિયત તો એકદમ બરાબર છે.

પણ તો પછી આ તારો અવાજ ભારે કાં ? અને આ તારી આંખના ખૂણા લાલ દેખાય છે. શરદીની સાથે તાવ પણ  આવ્યો છે કે શું ? ચાલ આપણે સામેની હોટલમાં બેસીને ચા પીએ .. !

હું તેના ધાણીફૂટ સવાલોથી અપસેટ તો થઈ ગયેલો હતો જ. હું અનાયાસે જ તેની પાછળ હોટલમાં દાખલ થયો.

હોટલમાં દાખલ થતાં જ હું બે મોટા ગ્લાસ ઠંડુ પાણી પી ગયો. મને થોડી ટાઢક વળી. મારૂ મન શાંત થયું અને મેં  વિચાર્યું, આ મખ્ખીચૂસ લાલો.... જે કોઈને ઠંડુ પાણી પણ મફતમાં પાતો નથી, તે આજે મને ચા પીવા કેમ લઈ  આવ્યો ? નક્કી દાળમાં કશુંક કાળું લાગે છે ! આ લાલો કાંઇ લાભ વગર લોટે તેવો નથી !

હું વધુ કશું વિચારું તે પહેલા જ લાલાએ પુછ્યું, દવાખાને ગયો હતો તો કઈ દવા લીધી કે નહીં ?

પણ મને કશું થયું હોય તો દવા લવ ને..!

જો ફક્ત મને કશું નથી થયું કહેવાથી થોડો રોગ મટી જાય છે ? અને આ તો શરદી છે, સર્વ રોગનું મૂળ...!   અને  શરદીમાંથી ન્યુમોનિયા થતાં વાર કેટલી ?*

*હા, એ તો છે.....*

*અને તું પેલા ગટુને ઓળખે છે ને ? તેને પણ ન્યુમોનિયા થઈ ગયેલો. સાથે કોઈ જૂના, માથે મારી રાખેલા દર્દે  ઊથલો માર્યો.... અને આઠ દિમાં તો તે ઉકલી ગયો. હવે તેના બૈરી છોકરાની દશા જો... રસ્તે રઝળતા થઈ ગયા  છે.. !    

હેં... ખરેખર ?

હા.. હા... ખરેખર ! અને પેલા મગનને તો ઓળખશ ને ? હા, હા, એ જ મગન મહારાજ. ચાર દિવસ પેટમાં  દુખ્યું, પણ ડોક્ટરને દેખાડવાને બદલે તેણે પેટના દુખાવાની દવા ખાધે રાખી. પછી ખબર પડી કે કમળો છે.  દરમ્યાન કમળો એટલો વધી ગયો કે તેની કોઈ દવા કામ ન આવી ! અને જો આજના છાપામાં તેની શ્રદ્ધાંજલી  પણ આવી ગઈ..!

મેં છાપામાં છપાયેલી શ્રદ્ધાંજલી જોઈ. તેમાં છપાયેલો મગન મહારાજનો હસતો ફોટો જોયો અને મારૂ હાસ્ય  વિલાય ગયું ! મને અત્યાર સુધી ફક્ત તાવ-શરદીની જ શંકા હતી તેમાં હવે પેટમાં પણ દુખાવા લાગ્યું !

હું અચાનક ઊભો થઈ ચાલવા લાગ્યો. લાલાએ મારો હાથ પકડી મને ઊભો રાખ્યો અને પુછ્યું, ક્યાં ચાલ્યો ?

દવાખાને...  કેમ.. ?

દવા લેવા...

અરે પણ ચા તો પીતો જા, પછી જજે. જરૂર હશે તો હું પણ સાથે આવીશ.! કહેતા તેણે મને પરાણે બેસાડયો. પછી  પોતાની બેગ ખોલી તેમાંથી બે-ચાર કાગળો કાઢ્યા. કાગળોમાં અમુક જગ્યાએ ચોકડી કરી અને બોલ્યો, ચાલ  અહીં સહી કરી આપ જોઉં..!

શેના કાગળ છે ?

વીમાના...! તેણે શાંતિથી જવાબ આપ્યો ઉમેર્યું, જો ભરત, ન કરે નારાયણ ને કાલે સવારે આપણને કંઈ થઈ જાય  તો પછી આપણાં કુટુંબનું કોણ ? એ વખતે જો આપણે વીમો ઉતરાવેલ હોય તો, વિમાની રકમમાંથી તેઓ  સ્વમાનભેર જીવી શકે !

મારૂ મગજ તો આમે બહેર મારી ગયું હતું. તેથી મને તેની વાત સો ટચના સોના જેવી લાગી. અને મેં તેણે કહ્યું ત્યાં  વગર વિચાર્યે સહી કરી આપી. સાથે જરૂરી રકમનો ચેક પણ આપ્યો અને અમે બંને છૂટા પડ્યા.

છૂટા પડી ફરતો - ફરતો હું મારા બીજા એક મિત્ર યોગીની દુકાને પહોંચ્યો. અને તેને મેં મારૂ વિમાપુરાણ  સંભળાવ્યું. હજુ હું મારી વાત પૂરી કરું તે પહેલા જ ફરી લાલાના દર્શન થયા. મારા પછી હવે કદાચ યોગીનો વારો  હતો.

લાલો પૂરા આત્મવિશ્વાસથી યોગીની દુકાનમાં ઘૂસી ગયો. કદાચ મને શીશામાં ઉતાર્યા બાદ તેનો આત્મવિશ્વાસ  ઘણો જ વધી ગયો હતો. આવતાવેત તેણે સવાલ કર્યો, કાં યોગીભાઈ કેમ છો ?

એકદમ મજામાં. મને આ ભરતની જેમ નથી તાવ આવ્યો, કે નથી પેટમાં દુખતું !

ઘણું સરસ ! પણ માની લો યોગીભાઈ કે કાલ સવારે તમે મરી જાવ, તો પછી તમારી કુટુંબનું કોણ ?

આટલું સાંભળતા જ યોગીની કમાન છટકી.! તેણે બાજુમાં પડેલો ધોકો ઉઠાવ્યો અને લાલાને ફટકારતાં બોલ્યો,  હરામખોર ! મને મારી નાખવા આવ્યો છે ? ભાગ અહીંથી !  હવે ફરી કદી મારી દુકાનનું પગથિયું ચડ્યો છે તો  તારો ટાંટિયો ભાંગી નાખીશ !

લાલાએ લંગડતા લંગડાતા વિદાય લીધી. યોગીની વાતથી મારી આંખો પણ ખૂલી, અને મેં મારા ચેકનું સ્ટોપ પેમેન્ટ  કરાવી નાખ્યું !

close
Ank Bandh 29 March
close
PPE Kit